Ω ε μπούκουρα Μωρέ (Ω πανέμορφε Μωριά)

Το αρβανίτικο βαϊτίμι, ο αρβανίτικος θρήνος του Μωριά είναι ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά τραγούδια στην αρβανίτικη γλώσσα αφού περιγράφει τον ξεριζωμό των Αρβανιτών κατά τα τέλη του 16ου αιώνα από την Πελοπόννησο. Η οθωμανική αυτοκρατορία στην παντοδυναμία της έχει αποφασίσει να καταλύσει και τα τελευταία χριστιανικά οχυρά, Μεθώνη, Κορώνη κλπ, τα οποία προστατεύονται από επήλυδες Αρβανίτες πολεμιστές.

Είναι οι τελευταίοι πολεμιστές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που δίνουν έναν απέλπιδα αγώνα μέχρις εσχάτων, αν και από την αρχή γνωρίζουν “πως ο Εφιάλτης θα φανεί και οι Μήδοι επιτέλους θα περάσουν”, όπως θα έγραφε και ο Καβάφης. Δεν έχουν άλλη επιλογή όμως και πολεμούν μέχρις εσχάτων. Κι όταν τα κάστρα πέφτουν, οι ίδιοι φεύγουν για την Ιταλία, αλλά δεν παραδίνονται στους οθωμανούς. Ζώντας εξόριστοι από τη γη τους πλέον, τη γη για την οποία έχυσαν αφειδώς το αίμα τους, θρηνούν με τον γνωστό αρβανίτικο τρόπο, με το αργόσυρτο μοιρολόι τους, τον πανέμορφο Μωριά, εκεί που βρίσκονται οι τάφοι τον προγόνων τους και τον οποίον δεν θα ξαναδούν ποτέ.

Κωνσταντίνος Τσοπάνης

Be the first to comment on "Ω ε μπούκουρα Μωρέ (Ω πανέμορφε Μωριά)"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*